نقطه

زمانی که گلدان شکست 

                                     پدر گفت: حيف بود

                                                                 مادر گفت: زيبا بود

                                                                                              برادر گفت: عمرش کوتاه بود

 خواهر گفت: مال من بود

                                              ولی زمانی که قلب من شکست

                                                                                                هيچکس حتی آخ هم نگفت

روزهاست که

با دريا حرف ميزنم، با باران دعوا می کنم

با شبنم و مه، هق هق دردهايم را می بارم.

در باد مويه می کنم، در ساحل قبر خود را می کنم

و برای روح متعفن خود بين ماهی ها نان خشک

خيرات می کنم...!

آنکس که ميگفت دوستم دارد

                                        عاشقي نبود که به شوق من آمده باشد

                                        رهگذري بود که روي برگهاي خشک پاييزي راه ميرفت

                                        صداي خش خش برگها همان آوازي بود که من گمان کردم

                                                                                                             ميگويد: دوستت دارم

نگو که نمي دونستي

                                خودت التماس دستامو ديده بودي

                                                                                     خودت اشکاي چشامو ديده بودي

 خودت خوب مي دونستي که چقدر دوستت دارم

                                                             خودت خوب مي دونستي که عاشقانه قلبتو مي پرستم نگو که نمي دونستي

                               دلم مي خواست وقتي که داشتي مي رفتي

                                                          يه لحظه برمي گشتي و حداقل يه نگاه تو چشام مي کردي

نمي گم برنگشتي... چرا برگشتي... نگامو ديدي...

                                                چشامو ديدي... قطره هاي اشک و که تو چشام حلقه زده بود ديدي

 لبامو که از شدت بغض مي لرزيد ديدي...

                                                         التماسمو ديدي... احساسمو فهميدي... 

                                                اما خيلي راحت گفتي.....

 زندگی گفت که آخر چه بود حاصل من
                                                       عشق فرمود تا چه گوید دل دیوانه من
عقل نالید کجا حل شود این مشکل من
                                                    مرگ خندید و بگفت : در خانه ویرانه من

من امشب با خداي خود جدل دارم//////// شكايتها به درگاهش ازين سفر دارم

بذار بدونه :
چه سخته تو جاده غريبونه رفتن//////// غم جدایی رو فقط با دل سايه گفتن
چه سخته تن سرد آفتاب رو ديدن////////رو خط غروب، بي رویا تا شب دویدن
چه غمگينه فصل خزون جدايي///////////براي گسستن از اين تابوی آشنايي
فقط انتظار و فقط ره سپردن///////////////شكست دل و جا گذاشتن و نبردن

همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها نازنینم ...

چه دعا بهتر از این : گریه ات از سر شوق ...

خنده ات از ته دل ... هیچ غروبت غمناک مباد!

ا گه يه روز کسی بهت گفت : دوست دارم
سعی نکن بهش بگی دوستش داری

اگه گفت : عاشقت سعی نکن عاشقش بشی،
اگه گفت : همه ی زندگیش تويی سعی نکن همه ی

زندگيت باشه چون يه روز مياد و بهت ميگه :
ازت متنفره اونوقت تو نمی تونی سعی کنی ازش
متنفر باشی...

دوستان امروز فرزاد صادقی مطلبی را در بخش نظر نوشت که گوشه ای از شخصیت کثیف او را برایتان باز میکند.
او تمام کسانی را که خواننده اش بودند بیسواد توصیف کرده , در صورتیکه خودش بیسوادترین آدمهاست و من امروز خوشوقتم که چنین حیوانی دیگر اینجا نیست.
او میگوید:
"خوب مثل اینکه خودت نمیتوانستی وب لاگ باز گنی گه خواستی وبلاگ منو هک کنی و خودت از آن استفاده کنی . قبلا بهت اخطار داده بودم که پاتو بکشی کنار اما مثل اینکه تو گوشت نرفت . اگر دلت خنک میشود این وبلاگ را به تو میسپرم زیرا که کسانی که اینجا می آمدند و نوشته های منو میخوندند همه بی سواد بودند و اصلا نمی فهمیدند من چی مینوشتم . خوب منم خسته شده بودم از نوشتن . پس این وبلاگ برای تو ...

لعنت به باطن کثیف تو فرزاد.

"سپهر را من نيلگون شناختم.

چرا که همرنگ هوسهای نامحدود من بود.

خدا کران بيکران شکوه پرستش من بود،

و شيطان، اسطوره تنهايی انديشه های هولناک من.

اولين دستی که خوشه اين انگور را چيد دست من بود.

کفش ابتکار پرسه های من بود

و چتر ابداع بی سامانيهايم...

هندسه شطرنج سکوت من بود

و رنگ تعبير دلتنگيهايم

من اولين کسی هستم که

در دايره صدای پرنده

بر سرگردانی خود خنديده است

هر چرخی که ميبينيد بر محور شراره شور عشق من ميچرخد

آه را من به دريا آموختم"

حسين پناهی

هيچ وقت

هيچ وقت نقاش خوبي نخواهم شد

امشب دلي كشيدم

شبيه نيمه سيبي

كه به خاطر لرزش دستانم

در زير آواري از رنگ ها

ناپديد ماند.